Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ 15-10-2017


ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Κυριακή 15-10-2017

Η Αγία Γραφή απευθύνεται σήμερα σε όλους,
και σε όλους λέει είσαι πολύτιμος,
ιδιαίτερα σε κείνους που οι πολλοί δεν υπολογίζουν.

Αυτή η Κυριακή είναι αφιερωμένη στην Αγία Γραφή. Η Εκκλησιαστική παράδοση, μέσα από την Ευχαριστιακή Σύναξη της Κυριακής, προσφέρει στη μελέτη μας δύο επεισόδια: το πρώτο, από την Παλαιά Διαθήκη και πιο συγκεκριμένα από το βιβλίο του Νεεμία (Νε 8, 2-10 ) και το δεύτερο από την Καινή Διαθήκη από το κατά Λουκά Ευαγγέλιο (Λκ 1,1-4; 4,14-22). Και τα δύο Αναγνώσματα αναφέρονται στην Αγία Γραφή και μπορούν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε, όχι μόνο τη σπουδαιότητά της, αλλά και κατά κάποιο τρόπο το πώς συντάχθηκε.

Το πρώτο Ανάγνωσμα (Νε 8, 2-10) περιγράφει μια τελετή δημόσιας ανάγνωσης αυτού που εμείς ονομάζουμε Πεντάτευχο και οι Εβραίοι Νόμο, που έγινε με την καθοδήγηση του Έσδρα και του Νεεμία, τον πέμπτο π.Χ. αιώνα, μπροστά στα ερείπια της Ιερουσαλήμ.
Το 586 π,Χ. το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο τμήμα του Ιουδαϊκού λαού, είχε εκτοπιστεί από το νικητή βασιλιά των Βαβυλωνίων Ναβουχοδονόσορα στη Μεσοποταμία. Η αιχμαλωσία στη Βαβυλωνία κράτησε 48 χρόνια (586-538 π.Χ.). Με διάταγμα του Πέρση βασιλιά Κύρου τους επιτράπηκε να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Στη γη της εξορίας οι Ιουδαίοι συνειδητοποίησαν ότι είχαν χάσει κάθε τι που τους έδινε μια ταυτότητα, εκείνο που τους απέμενε ήταν μόνο το θρησκευτικό τους πιστεύω που ήταν καταγεγραμμένο στις θρησκευτικές τους παραδόσεις. Αλλά και αυτές κυκλοφορούσαν κατακερματισμένες σε πολλές προφορικές και γραπτές συλλογές. Αυτές, λοιπόν, τις παραδόσεις τις συνέλεξαν, τις οργάνωσαν και τις κατέγραψαν. Σε αυτές τις παραδόσεις εκφραζόταν η πίστη τους ότι ο Θεός τούς διάλεξε και, από περιπλανώμενες ομάδες που ήταν, τους διαμόρφωσε σε “λαό” και μαζί του έκλεισε μια συμφωνία φιλίας. Τη συμφωνία αυτή εκείνοι δεν την τήρησαν και ιδού το κατάντημά τους. Ο Θεός, όμως, δεν τους εγκατέλειψε και ακόμη ενεργεί για τη σωτηρία τους.
Τώρα, λοιπόν, εγκαινιάζοντας μια νέα περίοδο της ιστορίας τους, συνάχθηκαν μπροστά στα ερείπια της Ιερουσαλήμ για να ακούσουν το Νόμο (τη σημερινή Πεντάτευχο), να συνειδητοποιήσουν την ταυτότητα τους, να νοιώσουν ανανεωμένη την ενότητά τους ως λαός και να έχουν ένα οδικό χάρτη προς το μέλλον τους.

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Α΄ Κύκλος - 27η Τακτική Κυριακή -



Καλούμαστε να είμαστε καλοί διαχειριστές και φύλακες. 


Κυριακή - 8  Οκτωβρίου 2017

Είναι μερικές Κυριακές, τώρα, που ο Ιησούς για να κάνει κατανοητή στους ακροατές του τη διδασκαλία του, χρησιμοποιεί την εικόνα του αμπελιού. Αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η εικόνα του αμπελιού ήταν πολύ αγαπητή στους προφήτες που την είχαν ταυτίσει με τον Ισραήλ, το Λαό του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο ο Ιησούς θέλει να δείξει ότι η διδασκαλία του είναι στη γραμμή τής πιο γνήσιας θρησκευτικής παράδοσης του Ισραήλ. 

Η ιστορία, που σήμερα διηγείται ο Ιησούς, δεν είναι τόσο μια παραβολή, όσο μια αλληγορία. Στην παραβολή, για να γίνει κατανοητή η διδασκαλία που προσφέρει ο όποιος δάσκαλος, κάνει μια σύγκριση ενός πράγματος ή καταστάσεως,  με κάτι άλλο. Στην αλληγορία, το κάθε στοιχείο της ιστορίας που ο δάσκαλος διηγείται, συμβολίζει και παραπέμπει σε κάτι άλλο πραγματικά υπαρκτό. Τόσο οι παραβολές, όσο και οι αλληγορίες, είναι ιστορίες ανοιχτές στο μέλλον. Ο Ιησούς, διδάσκοντας με παραβολές ή αλληγορίες, εμπλέκει τους ακροατές του στην ιστορία που ακούνε και τους προκαλεί να πάρουν θέση και να καταλήξουν σε ένα συμπέρασμα.
        
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγ. Ευαγγέλιο (Μτ 21,33-43)


Εκείνο τον καιρό είπε ο Ιησούς στους πρεσβυτέρους και τους άρχοντες του λαού. «Ακούστε μια άλλη παραβολή: Ήταν ένας οικοδεσπότης που φύτεψε ένα αμπελώνα και τον περιέφραξε και έσκαψε μέσα ένα πατητήρι και οικοδόμησε ένα πύργο και τον νοίκιασε σε γεωργούς κι έφυγε σε άλλο τόπο. Όταν πλησίασε η εποχή της καρποφορίας, έστειλε στους γεωργούς τους δούλους του για να πάρουν τους καρπούς. Κι οι γεωργοί έπιασαν τους δούλους του και άλλον έδειραν, άλλο σκότωσαν και άλλο λιθοβόλησαν. Έστειλε και πάλι άλλους δούλους, περισσότερους από τους πρώτους και τους έκαμαν τα ίδια. Κι ύστερα τους έστειλε και το γιο του, λέγοντας: 'Το γιο μου θα τον σεβαστούν'. Αλλά οι γεωργοί όταν είδαν το γιο, είπαν μεταξύ τους: 'Αυτός είναι ο κληρονόμος. Ελάτε να τον σκοτώσουμε και να πάρουμε την κληρονομιά του'. Κι αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τον αμπελώνα και τον σκότωσαν. Όταν, λοιπόν, έλθει  ο  κύριος  του  αμπελώνα, τι θα κάμει σ' εκείνους τους γεωργούς;». Του λένε: "Τους κακούς με κακό τρόπο θα τους εξολοθρεύσει και τον αμπελώνα θα τον δώσει σε άλλους γεωργούς, οι οποίοι θα του αποδώσουν τους καρπούς στην εποχή τους". Κι ο Ιησούς τους λέει: «Ποτέ δε διαβάσατε στις Γραφές: Η πέτρα που απέρριψαν οι οικοδόμοι, αυτή έγινε ακρογωνιαία. Αυτό έγινε από τον Κύριο, και είναι θαυμαστό στα μάτια μας. Για τούτο σας λέω ότι θα αφαιρεθεί από σας η βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε ένα έθνος που θα παράγει τους καρπούς του. Κι όποιος πέσει πάνω σ' αυτό το λίθο θα συντριβεί. Κι επάνω σ' εκείνον που θα πέσει, θα τον λιώσει».
Λόγος  του Κυρίου

 Ο Ιησούς, με τη βοήθεια της εικόνας του αμπελιού, διαβάζει όλη την ανθρώπινη ιστορία και πιο συγκεκριμένα εκείνη του Ισραήλ, ιστορία κάτω από το μυστήριο της Σωτηρίας. Είναι η ιστορία του Θεού δημιουργού που εμπιστεύεται τη δημιουργία στον άνθρωπο, διαμέσου ενός λαού τον οποίο  διαμορφώνει, καλλιεργεί,  καθοδηγεί  και με τη βοήθεια απεσταλμένων του, δημιουργώντας έτσι μια ιστορία αγάπης. Αυτή η ιστορία έχει λαμπρές και σκοτεινές σελίδες.

Στην ιστορία που ο Ιησούς διηγείται, το πρόβλημα δεν είναι η απόδοση ή μη των καρπών του αμπελιού στο αφεντικό, αλλά η νοοτροπία των χωρικών – διαχειριστών. Αυτοί αντιπροσωπεύουν τους προκαθήμενους και καθοδηγητές του λαού,  των οποίων καθήκον είναι να μορφώσουν και να καθοδηγήσουν ένα λαό, ως διαχειριστές και όχι να γίνουν αφεντικά του. Ένα λαό που ανήκει στο Θεό, αλλά ο εγωκεντρισμός των ηγετών του τους οδηγεί σταδιακά στο να γίνουν σφετεριστές. Ο πειρασμός αυτός,  δυστυχώς, είναι ο πειρασμός κάθε ανθρώπου, πολιτικών ή θρησκευτικών και κάθε εποχής.

Η αμαρτία, λοιπόν, των ηγετών είναι ότι συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες - αφεντικά. Τους απεσταλμένους του αφεντικού, τους προφήτες,  που στάλθηκαν για να φροντίσουν και να διαπαιδαγωγήσουν το Λαό, τους εξέλαβαν και τους μεταχειρίστηκαν ως ανταγωνιστές, τους κακομεταχειρίστηκαν ή και τους θανάτωσαν. Φτάνοντας να θέσουν εκτός μάχης ακόμη και το γιο του αφεντικού, ολοκληρώνουν έτσι το σφετερισμό.

Στο τέλος, η τιμωρία των χωρικών είναι να τους αφαιρεθεί το αμπέλι και να δοθεί σε άλλους. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός μπορεί να ανεχτεί και ανέχεται τα σφάλματα του Λαού και των ηγετών του, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που να παραγκωνιστεί το αίσθημα και η ανάγκη για δικαιοσύνη  και αλήθεια.